Το διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος, LSD ή LSD-25 είναι ένα ημισυνθετικό ψυχεδελικό φάρμακο του εργολινικός οικογένειας. Μία από τις πιο ψυχεδελικές ουσίες που είναι γνωστό και ισχυρό. Προκαλεί αλλάξει τις καταστάσεις της συνείδησης, μερικές φορές σε σύγκριση με εκείνα της σχιζοφρένειας ή μυστικιστική εμπειρία. Κοινώς, είναι γνωστό ως οξύ ή στο έντερο Τρύπη (Αγγλικά ταξίδι, ταξίδια).

Επισκόπηση

Το όνομά του είναι ένα Germanism, μικρής Diethylamid Lysergsäure, «διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος." Αν και η χρησιμότητα έχει επιλέξει την αρσενική μορφή, θα ήταν πιο λογικό να μιλάμε για το LSD, λυσεργικού οξέος είναι μια λέξη για τις γυναίκες. Έχει χρησιμοποιηθεί ως ψυχαγωγικό ναρκωτικό και entheogen και ένα εργαλείο για τον διαλογισμό, psiconáutica, την καλλιτεχνική δημιουργία και ψυχοθεραπεία.

Καταγωγή

Ελβετική χημικός Άλμπερτ Χόφμαν πρώτη σύνθεση της ουσίας το 1938 και το 1943 ανακάλυψε τυχαία τα αποτελέσματά της κατά τη διάρκεια ανακρυστάλλωση του δείγματος τρυγικού LSD. Ο αριθμός 25 (LSD-25) αναφέρεται στην τάξη ότι ο επιστήμονας έδινε οι ενώσεις συντίθενται.

Εργαστήρια Sandoz το LSD είχε ως φάρμακο κατάλληλο για διάφορες χρήσεις ψυχιατρική. Πολλοί ψυχίατροι και ψυχαναλυτές από το 50 και 60 το είδαν ως μια πολλά υποσχόμενη θεραπευτική παράγοντα [1] Ωστόσο, η επιπλέον-ιατρική χρήση του φαρμάκου που προκάλεσε μια πολιτική θύελλα που οδήγησαν στην απαγόρευση της ουσίας, εκτός νόμου όλους τους σκοπούς.? τόσο τα φάρμακα και αναψυχής και πνευματική. Ωστόσο, ορισμένοι κύκλοι πνευματικής εξακολουθούν να θεωρούν έχει ένα λαμπρό μέλλον ως φαρμακευτικές ουσίες. [2] Πολλές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Μπέκλεϊ, ΧΑΡΤΕΣ, το Heffter Ερευνητικό Ινστιτούτο και το Ίδρυμα Albert Hofmann συνεχίσει να χρηματοδοτεί, να προωθήσει και να συντονίσει την έρευνα φαρμακευτικές χρήσεις του. [3]

Χημική σύνθεση και τη δοσολογία

Πρόκειται για μια κρυσταλλική ένωση, συνδέονται στενά με τα αλκαλοειδή, από την οποία μπορούν να προετοιμαστούν ημι-συνθετικά.

Το LSD είναι ευαίσθητα στο οξυγόνο, το υπεριώδες φως και το χλώριο, ειδικά την αραίωση, αλλά μπορούν να διατηρήσουν τη δραστικότητά του για χρόνια, αν φυλάσσονται μακριά από το φως και την υγρασία σε χαμηλές θερμοκρασίες. Στην καθαρή της μορφή είναι άχρωμο, άοσμο και ελαφρώς πικρή. Το LSD συνήθως χορηγείται από το στόμα, συνήθως σε κάποιο τύπο του υποστρώματος, όπως στυπόχαρτο, ένα κομμάτι ζάχαρης ή ζελατίνη. Σε υγρή μορφή, μπορεί να χορηγείται με ενδομυϊκή ένεση ή ενδοφλέβια.

Το LSD είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται συνήθως πιο ισχυρή, δεδομένου ότι ενεργοποιείται σε εξαιρετικά χαμηλές δόσεις. Οι δόσεις LSD μετρώνται σε μικρογραμμάρια (UG), ή εκατομμυριοστά του γραμμαρίου, ενώ οι δόσεις των περισσότερων φαρμάκων μετρώνται σε χιλιοστόγραμμα, ή χιλιοστά του γραμμαρίου. Η ελάχιστη δόση LSD μπορεί να προκαλέσει ένα ψυχοτρόπο δράση στον άνθρωπο είναι μεταξύ 20 και 30 mcg (μικρογραμμάρια). Ως εκ τούτου, είναι περίπου 100 φορές πιο ισχυρό από ό, τι η ψιλοκυβίνη και η ψιλοκίνη και περίπου 4000 φορές πιο ισχυρό από μεσκαλίνη. "Όπως σημείωσε ο Sidney Cohen, μια βαλίτσα με χωρητικότητα μόλις δύο κοστούμια θα μπορούσε να είναι αρκετή για την εξουδετέρωση του LSD προσωρινά το σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ". [4]

Στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, το LSD που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων των ναρκωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 20 και 80 μικρογραμμάρια ανά δόση. Κατά τη δεκαετία του εξήντα, οι δόσεις ήταν συνήθως 300 μικρογραμμάρια ή περισσότερο. Τα αποτελέσματα του φαρμάκου είναι σημαντικά πιο εμφανείς σε υψηλότερες δόσεις.

Το LSD δεν προκαλεί σωματική εξάρτηση. Η συχνή χρήση του φαρμάκου ή άλλα που σχετίζονται με αυτήν (όπως η μεσκαλίνη και η ψιλοκυβίνη) δημιουργεί μια ταχεία ανοχή, έτσι ώστε να σταματά η κατανάλωση παράγει αποτέλεσμα. Η ανοχή είναι πιθανόν να οφείλεται στη ρύθμιση της σεροτονίνης 5-ΗΤ2Α υποδοχείς στον εγκέφαλο, και μειώνεται μετά από μερικές ημέρες της αποχής.

Οι αρνητικές συνέπειες των ψυχοτρόπων φαρμάκων συχνά αντιμετωπίζονται με βραχείας δράσης βενζοδιαζεπινών όπως η διαζεπάμη ή τριαζολάμη που έχουν ηρεμήσει αποτελέσματα και το άγχος, αλλά δεν επηρεάζουν άμεσα τις συγκεκριμένες δράσεις της ψυχοτρόπων ουσιών. Πολλές φήμες κυκλοφορούν για το σπίτι διορθωτικά μέτρα για την αντιμετώπιση ψυχεδελικές επιδράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν ουσίες όπως σάκχαρα, ασβέστιο, χυμό πορτοκάλι ή γάλα, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι αυτά είναι αποτελεσματικά και δεν έχουν νόημα από ένα φαρμακολογικά. Θεωρητικά, ειδικοί αναστολείς της 5-ΗΤ2Α υποδοχείς, όπως Seroquel, λειτουργούν ως άμεσες αντίδοτα.

Ιστορία

Σύνθεση

Ελβετική χημικός Άλμπερτ Χόφμαν πρώτη σύνθεση του LSD στις 16 Νοεμβρίου, 1938 η Sandoz εργαστήρια στη Βασιλεία (Ελβετία), για ένα ερευνητικό πρόγραμμα με στόχο την εξεύρεση πιθανών φαρμακευτικών χρήσεων των αλκαλοειδών εργολινικός ομάδας παρόντες στην ερυσίβη . Ερυσιβώδη είναι ένας μύκητας που μολύνει δημητριακών που χρησιμοποιούνται για το ψωμί σίκαλης, προκαλώντας τη φωτιά του Αγίου Αντωνίου (εργοτισμός). Μετά την επίτευξη εργονοβίνη συνθέσει (uterotonic ουσία), άρχισε να εργάζεται σε άλλα παράγωγα του λυσεργικού οξέος αμίδια. Το διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος είναι η εικοστή πέμπτη λυσεργικού οξέος παράγωγα που συντέθηκαν (εξ ου και το όνομά του: το LSD-25), και η πρώτη σκέψη που Χόφμαν μπορούσε να είναι χρήσιμη ως αναληπτικό, την τόνωση των συστημάτων του κυκλοφορικού και του αναπνευστικού συστήματος, δεδομένου του διαρθρωτικές αναλογία με την nikethamide (dietelamida νικοτινικό οξύ), γνωστό αναληπτικό. Ωστόσο, σε πειράματα σε ζώα δεν κατέδειξαν ευεργετική επίδραση στον τομέα αυτό (αν και σημειώνει εργαστήριο δείχνουν ότι τα ζώα ήταν εξαιρετικά ανήσυχος κάτω από τα αποτελέσματά της), και άφησε τις σπουδές του. Ψυχεδελικές ιδιότητες του δεν είχαν ανακαλυφθεί μέχρι το 1943, όταν Hofmann, μετά από αυτό που αποκάλεσε "ένα περίεργο προαίσθημα," επέστρεψαν στην εργασία τους την ένωση. [5] Ενώ επιστρέφουν για να συνθέσουν το LSD-25, Hofmann έγινε ζαλάδα και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εργασία . Στο ημερολόγιό του, Hofmann έγραψε ότι έφυγε από το εργαστήριο και πήγε στο σπίτι του, χτυπήθηκε από "μια αξιοσημείωτη νευρικότητα, συνδυασμένη με ελαφρά ζάλη». Hofmann δήλωσε ότι βάζει στο κρεβάτι του έπεσε σε μια "κατάσταση παρόμοια με μέθη», δεν είναι δυσάρεστη, η οποία χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετική διέγερση της φαντασίας. Σε μια ονειρική κατάσταση, με κλειστά τα μάτια είδαν αδιάκοπη σειρά "φανταστικές εικόνες, σχήματα με εξαιρετικό έντονο χρωματικά πρότυπα, καλειδοσκοπική." Η κατάσταση διήρκεσε περίπου δύο ώρες, μετά την οποία υποχώρησε. [6] Hofmann, πίστευαν ότι τα αποτελέσματα αυτά οφείλονται σε ψυχοδραστικά είχε απορροφηθεί κατά λάθος μια μικρή ποσότητα του LSD-25 μέσω του δέρματος. Τρεις ημέρες αργότερα, πήρε μια πολύ υψηλότερη δόση για να ελέγξετε τα αποτελέσματά της, αυτή η μέρα έγινε γνωστό αργότερα ως "ημέρα ποδήλατο». [1]

Η ημέρα ποδήλατο

Στις 19 Απρίλη 1943 ο Δρ Χόφμαν προσλαμβάνεται εσκεμμένα 250 μικρογραμμάρια του LSD, η οποία λόγω της εμπειρίας τους με άλλα αλκαλοειδή, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι η ελάχιστη δόση. Ωστόσο, σύντομα ανακάλυψαν ότι η ουσία είχε υψηλότερο επίπεδο ισχύος από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη γνωστή κατά τη στιγμή, έτσι ώστε η χορηγούμενη δόση ήταν υψηλότερη από ό, τι αργότερα ενημέρωσε τέλος terapéticos. Μετά την κατάποση της ουσίας Χόφμαν αισθάνθηκε κόστος μιλήσει κατανοητό και ζήτησε βοηθός εργαστηρίου του, ο οποίος δεν γνώριζε το πείραμα, για να τον συνοδεύσει στο σπίτι με το ποδήλατο του, στη συνέχεια, από τους περιορισμούς του πολέμου, δεν υπήρχαν διαθέσιμα αυτοκίνητα. Κατά τη διάρκεια της βόλτα στο σπίτι, Hofmann κατάσταση επιδεινώθηκε, και στο ημερολόγιό του έγραψε ότι το μόνο που είχε κατά την άποψή κυματιστό, στρέβλωση μιας εικόνας σε ένα κοίλο κάτοπτρο. Ενώ κινείται γρήγορα, είχε την παράδοξη αίσθηση που έμεινε ακίνητος. Όταν γύρισε σπίτι, κάλεσε έναν γιατρό και ζήτησε από γείτονά του λίγο γάλα, πιστεύοντας ότι θα τον βοηθήσει να ανακτήσει. Hofmann σημειώνει ότι παρά παραληρεί κατάστασή του, ήταν σε θέση να επιλέξει γάλα με σαφήνεια, για την ποιότητα της μη-ειδικό αντίδοτο κατά των δηλητηριάσεων. [6]

Όταν έφθασε ο γιατρός, δεν βρήκε φυσιολογική συμπτώματα, εκτός από εξαιρετικά διεσταλμένες κόρες. Αφού πέρασε αρκετές ώρες τρομοκρατημένος, με την πεποίθηση ότι ένας δαίμονας κατείχε το σώμα της, η γειτόνισσά της ήταν μάγισσα και ότι τα έπιπλα του σπιτιού του τον απειλεί, ο Δρ Hofmann νόμιζε ότι ήταν εντελώς τρελός. Στο ημερολόγιό του, Hofmann, δείχνει ότι ο γιατρός αποφάσισε να μην εμποτίζουν και προτίμησε να τον στείλει στο κρεβάτι. Μόλις στο κρεβάτι, Hofmann, αισθάνθηκε ο πανικός άρχισε να δώσουν τη θέση τους σε μια αίσθηση της καλής τύχης και της ευγνωμοσύνης. Τα χρώματα και τα σχήματα παιχνίδια που τον είδα με τα μάτια κλειστά ήταν πλέον ευχάριστη. Ήταν «φανταστικές εικόνες" που προέκυψαν πριν από αυτόν, διαδοχικά το ένα μετά το άλλο, το άνοιγμα και το κλείσιμο κύκλους και σπείρες και στη συνέχεια να εκραγεί σε πηγές χρώμα, και να αρχίσει και πάλι σε μια ατελείωτη ροή. Κατά τη διάρκεια της «ταξίδι» του, οι ακουστικές εντυπώσεις (όπως ο ήχος ενός αυτοκινήτου διασταύρωσης) μετατράπηκαν σε εικόνες. Τέλος, Hofmann αποκοιμήθηκε και ξύπνησε το επόμενο πρωί ανανεωμένοι και σαφές μυαλό, αν και με κάποια σωματική κόπωση. Πρωινό με μια αίσθηση ευεξίας και ανανεωμένη ζωή, και βρήκε το φαγητό νόστιμο. Καθώς περπατούσα μέσα στον κήπο, παρατήρησε ότι όλες οι αισθήσεις σας "δονείται με μεγαλύτερη ευαισθησία, η οποία διήρκεσε όλη την ημέρα». [6]

Κλινική χρήση

Το LSD χρησιμοποιήθηκε πρώτα πειράματα σε ζώα, που πραγματοποιήθηκε από τον Δρ Αουρέλιο Cerletti στην Sandoz εργαστήρια. Διαπιστώθηκε ότι οι γάτες και τα σκυλιά που υπέστη, προφανώς ψευδαισθήσεις, αλλοιωμένη και συμπεριφορές (με το ποντίκι, η γάτα δεν αντέδρασε ή ακόμα και τρέχει μακριά, φοβισμένος). Κατά τη διαχείριση LSD σε μια ενιαία χιμπατζή, διαπιστώθηκε ότι ολόκληρη η φυλή των χιμπατζήδων αντέδρασε οργισμένα, όπως ο χιμπατζής μεθυσμένος διατηρούνται ιεραρχική τηρούν τους νόμους της κοινότητας. Σε χαμηλές δόσεις, τις αράχνες που τους ιστούς τους με περισσότερο τακτ από ό, τι συνήθως, αλλά οι υψηλές δόσεις δεν ήταν σε θέση να υφάνει σωστά. [1]

Μόλις τα πειράματα σε ζώα, ο Δρ Werner Α. Stoll, του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, δεδομένου του χαμηλού δόσεις LSD (μεταξύ 0,02 και 0,13 μικρογραμμάρια) σε δύο ομάδες, ένα υγιές και ένα από σχιζοφρενείς. Ανιχνεύθηκε σε δύο ομάδες ευφορίας αποτέλεσμα, Stoll και σημείωσε την ομοιότητα με τις επιπτώσεις της μεσκαλίνη. [1]

Στα συμπεράσματά τους, που δημοσιεύθηκε το 1947, ο Δρ Stoll πρότεινε ότι το LSD μπορεί να είναι ένα καλό φάρμακο για την ψυχοθεραπεία. [1] Το ίδιο έτος, η Sandoz άρχισε το όνομα Delysid ουσία, ένα φάρμακο του οποίου ένδειξη συμπεριλαμβανομένων ψυχαναλυτική θεραπεία και πειραματική μελέτη σχετικά με τη φύση των ψυχώσεων. Στο ενημερωτικό δελτίο της, τα εργαστήρια που πρότεινε ότι οι θεράποντες λαμβάνουν το φάρμακο και να κατανοήσουν καλύτερα την ψυχική κατάσταση των ασθενών τους. Το φάρμακο εμφανίστηκε σε δύο μορφές θα πρέπει να χορηγείται από το στόμα σε μορφή δισκίου των 0,025 mg ζάχαρη. (25 μικρογραμμάρια) ή μία φύσιγγα που περιέχει 0,1 g ml. (100 μικρογραμμάρια). Το τελευταίο μπορεί να πίνεται ή με ένεση. Προτείνεται μια αρχική δόση των 25 μικρογραμμαρίων, η οποία θα μπορούσε να αυξηθεί σε διαδοχικές δόσεις για να βρεθεί η βέλτιστη δόση. Τα αποτελέσματα που περιγράφονται ήταν "προσωρινή διαταραχές του συναισθήματος, ψευδαισθήσεις, αποπροσωποποίηση, η εμπειρία του απωθημένες αναμνήσεις και ήπια συμπτώματα νευροφυτικό. Η επίδραση αρχίζει 30 έως 90 λεπτά μετά την ένεση και διαρκεί συνήθως μεταξύ 5 και 12 ώρες. Ωστόσο, διαλείπουσα διαταραχές του συναισθήματος μπορεί να επιμείνουν, μερικές φορές για αρκετές ημέρες. "[1]

Ο Δρ Max Rinkel, το Κέντρο Ψυχικής Υγείας της Μασαχουσέτης, το οποίο εισήχθη το LSD στις ΗΠΑ το 1949. Τα πρώτα πειράματα που αποσκοπούν στη βελτίωση των συνθηκών των σχιζοφρενών. Ο στόχος ήταν να φέρει σε υγιείς ανθρώπους, οι οποίοι πρόθυμα να δανείζουν, μια ψυχωτική κατάσταση επιβατών παρόμοιο με σχιζοφρένεια, να την κατανοήσουμε καλύτερα. Το LSD που θεωρήθηκε τότε psicomimética, δηλαδή μπορεί να παράγει ένα προσωρινό ψύχωση. Ωστόσο, γρήγορα έγινε σαφές ότι οι ομοιότητες μεταξύ σχιζοφρένειας και τις επιδράσεις του LSD ήταν επιφανειακή, έτσι εγκαταλείφθηκε αυτή η γραμμή της έρευνας. [7]

Κατά τη διάρκεια της 50 και 60 εξετάστηκαν αρκετές φαρμακευτικές χρήσεις του LSD, μεταξύ των οποίων και την ψυχανάλυση, την αποκατάσταση και τη χρήση αλκοόλ ως παυσίπονο για το τέλος άρρωστους ασθενείς με καρκίνο.

Πολλοί ψυχαναλυτές και ψυχοθεραπευτές σε γενικές γραμμές χρησιμοποιούνται ως psycholytic το LSD, για να σπάσει ψυχολογικά εμπόδια του ασθενούς, καθιστώντας αυτό το πρόσωπο σε μια μόνο συνεδρία καταπιεσμένη περιεχόμενο που διαφορετικά θα απαιτούσαν χρόνια θεραπείας. Ένας Αμερικανός ήταν ο Δρ Humphry Osmond, ο οποίος το 1967 επινόησε τον όρο ψυχεδελικό ("εκδηλώνεται το πνεύμα"), να αναφερθώ σε αυτές τις ουσίες. [8] Μια άλλη είναι η Τσεχική Stanislav Grof, που είναι ακόμα ενεργή.

Ένας από τους πρώτους ασθενείς να αποκαλύπτουν την εμπειρία τους ήταν ηθοποιός Κάρι Γκραντ, ο οποίος το 1961 δήλωσε ότι η θεραπεία με το LSD είχε αλλάξει τη ζωή του: «Αισθάνομαι ότι τώρα καταλαβαίνω τον εαυτό μου πραγματικά. Πριν δεν ήταν. Και δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου, πώς περιμένεις να κατανοήσει τους άλλους; Πολύ απλά, εγώ γεννήθηκα ξανά ». [9]

Όσον αφορά την έρευνα με ασθενείς που πάσχουν από αλκοολισμό, απευθυνόταν σε "αυτούς" χτυπήσει πάτο », απελευθερώνοντας καταπιεσμένες αναμνήσεις και δημιουργώντας μια κατάσταση ώριμη για νέες μεθόδους μάθησης». [10] Από τους περίπου χίλιους ασθενείς που έλαβαν από την Αμερικανική γιατροί Hoffer και Osmond, σχεδόν οι μισοί αριστερά μειωθεί σημαντικά η κατανάλωση αλκοόλ. [11] Σε παρόμοιο πείραμα που πραγματοποιήθηκε στον Καναδά, το 72% των αλκοολικών αντιμετωπίζονται έγινε εγκρατής ή μειωμένη κατανάλωση για περισσότερο από ένα χρόνο. [12]

Το LSD επίσης ορίστηκαν σε ασθενείς με καρκίνο για να βοηθήσει ανιάτων να ανεχθεί έντονο πόνο και να αποδεχθούν τη μοίρα τους. Τα αποτελέσματα ήταν θετικά στις περισσότερες περιπτώσεις, αν και ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίστηκαν σε ορισμένους ασθενείς. Όπως επισημάνθηκε από 17 Escohotado τέλος άρρωστους ασθενείς με καρκίνο στους οποίους εφαρμόζεται ο Δρ Pahnke αγωνία της θεραπείας με το LSD το 1969, "το ένα τρίτο των ατόμων (...) δεν παρουσίασαν καμία βελτίωση, το ένα τρίτο βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό, και το τελευταίο τρίτο ήταν «δραματικά ανακουφισμένος.» [13] Η αναλγητική δράση του LSD αποδείχθηκε πιο ανθεκτικό από τα πιο ισχυρά αναλγητικά, όπως η μεπεριδίνη και dihidromorfinona. [14]

Άλλες εφαρμογές δοκιμάστηκαν, κάποια εντυπωσιακή, ως «θεραπεία» τους ομοφυλόφιλους και τις γυναίκες disinhibit ψυχρή. [15] Τα παιδιά με αυτισμό και τη σχιζοφρένεια έδειξε, μετά την εμπειρία του LSD, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο διάλογο με άλλους ανθρώπους, τη βελτίωση των προσπαθειών τους να την επικοινωνία και τις ρουτίνες της ξεκούρασης και των τροφίμων [16].

Απαγόρευση

Το 1962 το Κογκρέσο των ΗΠΑ εξέδωσε νέους κανονισμούς για τα ναρκωτικά, το LSD στην οποία είχε χαρακτηριστεί ως «πειραματικό φάρμακο». Αυτό σήμαινε την απαγόρευση της κλινικής χρήσης τους. [17] Ωστόσο, υπάρχουν έρευνες περιορίζονται στη CIA και του στρατού. [18] Το 1965 πήγε ένα βήμα παραπέρα με την τροπολογία για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών, το οποίο ποινικοποιείται ως πλημμέλημα της παράνομης παραγωγής και της πώλησης, αλλά όχι την κατοχή. Τον Απρίλιο του 1966, η Sandoz το LSD αφεθεί στην αγορά, και το 1968 τροποποίησε την τροπολογία, κάνοντας ένα πλημμέλημα κατοχή και πώληση κακούργημα. [19]

Η απαγόρευση του LSD δεν θα μπορούσε να σταματήσει η αυξανόμενη χρήση του μεταξύ αμερικανική νεολαία, όπως η ψυχεδελική εμπειρία έγινε ένα από τα στοιχεία ταυτότητας του hippie κίνημα. Η γειτονιά της Haight-Ashbury, Σαν Φρανσίσκο, η καρδιά του κινήματος, έγινε ένα ψυχεδελικό σούπερ μάρκετ, "η πρώτη θέση που πωλούνται χύμα οξύ». [20] Ένα μεγάλο μέρος της τέχνης της εποχής, επισημαίνεται hippie ψυχεδελική και psychedelic, εμπνευσμένος από την εμπειρία του LSD ή σκοπεύει να προκαλέσει. Όταν η κίνηση έπεσε σε παρακμή, το ίδιο έκανε και η κατανάλωση παραισθησιογόνα, το οποίο χάνει δημοτικότητα, που εκτοπίστηκαν από τα οπιοειδή. Οι διαδοχικές κινήσεις έχουν αναζωογονηθεί neopsiquedélicos χρησιμοποιήσετε κάτι σαν το rave υποκουλτούρα, [21] που επιτεύχθηκαν σε καμία περίπτωση τα επίπεδα της ακμής της.

Τρέχουσα νομική κατάσταση

Επί του παρόντος, το νομικό καθεστώς του LSD καθορίζεται από τη Σύμβαση της Βιέννης του 1971, το οποίο έχει ταξινομηθεί εντός της ψυχοτρόπων ουσιών, μαζί με την PCP, XTC, η αμφεταμίνη και η μεθαμφεταμίνη.

Ο ισπανικός ποινικός κώδικας, άρθρο 368, ορίζει τα εξής:

"Εκείνοι οι οποίοι πραγματοποιούν πράξεις της καλλιέργειας, μεταποίησης ή εμπορίας, ή με άλλο τρόπο προωθούν, ενθαρρύνουν ή να διευκολύνουν την παράνομη χρήση ναρκωτικών ή ψυχοτρόπων ουσιών, ή την κατοχή με τους σκοπούς αυτούς, τιμωρείται με φυλάκιση τριών έως εννέα ετών και πρόστιμο τρεις φορές η αξία του αντικειμένου της εγκληματικότητας των ναρκωτικών στην περίπτωση των ουσιών ή προϊόντων που προκαλούν σοβαρές βλάβες στην υγεία, και τη φυλάκιση ενός έως τριών ετών και πρόστιμο του διπλού στις άλλες περιπτώσεις. »

Πρόκειται για ένα αδίκημα για ιδία κατανάλωση, ή κατοχή ή η αγορά των μικρών ποσοτήτων για προσωπική κατανάλωση. Το Ανώτατο Δικαστήριο χρησιμοποιεί έναν πίνακα που εκπονήθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Τοξικολογίας στις 18 Οκτωβρίου 2001, σχετικά με τις μέσες δόσεις της καθημερινής κατανάλωσης. Σύμφωνα με τον πίνακα αυτό, ένα τυπικό καταναλωτή συνήθως για τον εαυτό της να αποκτήσουν το απαραίτητο ποσό για 5 ημέρες, στην περίπτωση του LSD είναι 3 g.

Επιδράσεις

Οι επιδράσεις του LSD στο κεντρικό νευρικό σύστημα είναι εξαιρετικά μεταβλητή και εξαρτάται από το ποσό που καταναλώνεται, το περιβάλλον στο οποίο το φάρμακο χρησιμοποιείται, η καθαρότητα του αυτή, την προσωπικότητα, τη διάθεση και τις προσδοκίες του χρήστη. Ορισμένοι χρήστες LSD βιώνουν μια αίσθηση ευφορίας, ενώ άλλοι ζουν σε βασικούς τρομακτική εμπειρία. Όταν η εμπειρία είναι συνήθως δυσάρεστο ήχο, συχνά μιλούν για «κακό ταξίδι".

Μεταξύ των επαναλαμβανόμενα αποτελέσματα που περιλαμβάνουν: τις συστολές της μήτρας, η υποθερμία, ο πυρετός, αυξημένα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, ανορθώσουν τα μαλλιά, αύξηση του καρδιακού ρυθμού, εφίδρωση, διεσταλμένες κόρες, άγχος, αϋπνία, παραισθησία, ευφορία, αύξηση των αντανακλαστικών, τρόμος, συναισθησία, υπεραισθησία αλλαγές στην αντίληψη του χρόνου και της ταυτότητας, αλλαγές στη διάθεση, ξεκλειδώσετε απωθημένες αναμνήσεις.

Όταν η ουσία χορηγείται από το στόμα, τα αποτελέσματα είναι αργά να εκδηλωθούν μεταξύ 30 λεπτά έως μία ώρα, ανάλογα με τη δόση, μπορεί να διαρκέσει από 8 έως και 10 ώρες. [22] Αργότερα μπορεί να υπάρχει αναδρομική ή αναδρομές στο παρελθόν, κατά την οποία το αντικείμενο αναβιώσει ορισμένες πτυχές της εμπειρίας LSD, ακόμη και χωρίς το φάρμακο πάλι.

Διαταραχές

Tripis γενικά ονομάζονται, που καταναλώνεται μόδας, με μεταλλικό νερό. Αποτελούνται από χαρτί εμποτισμένο με LSD, τα χρώματα και τις διακοσμήσεις είναι να γίνουν πιο ελκυστικά, αλλά μπορεί να είναι μονόχρωμη.

Σε απάντηση στην τεράστια δημοτικότητα που έδωσε τον Τίμοθι Λίρι το LSD και άλλα απολογητές, μερικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να επισημάνει τους κινδύνους αντιμετωπιστούν: τα δύο παράγωγα της αμελούς συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού» (που έγινε διάσημο αστικός μύθος για μια νεολαία που φέρεται θα έχουν τυφλωθεί καθώς έβλεπαν, εκστασιασμένο, ο ήλιος) [23] ως μόνιμες βλάβες στην υγεία που προκύπτουν από την κατανάλωση: για παράδειγμα, μεταλλάξεις στα χρωμοσώματα και ανεπανόρθωτη απώλεια της διαύγειας.

Το LSD δεν προκαλεί μόνιμες βλάβες που μπορεί να είναι σημαντική στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, ή μαγνητική τομογραφία, ή ειδικών νευρολογικών δοκιμών. Η έρευνα δεν επιβεβαίωσε τους ισχυρισμούς επιδείνωση του γενετικού υλικού.

Ωστόσο, ενώ το LSD δεν δημιουργεί μόνιμη διαταραχές γενικά διανοητικά υγιείς ανθρώπους, μπορούν να συμβάλλουν στην ψυχική ασθένεια σε αυτούς που ήδη έχουν ή είναι επιρρεπείς σε ρήξη ψυχωτική. Η προοπτική της Delysid, Sandoz εργαστήρια προειδοποίησε ότι το φάρμακο θα μπορούσε να εντείνει τις παθολογικές ψυχικές παθήσεις, και θα πρέπει να λάβει ειδική φροντίδα σε άτομα με τάσεις αυτοκτονίας. [1] Ένας διάσημος περίπτωση αυτού του τύπου είναι ότι του Syd Barrett, συνθέτης του πρώτες επιτυχίες των Pink Floyd.

Μια μελέτη 1971 σχετικά με τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις στο LSD σε κλινικό περιβάλλον κάνει τις ακόλουθες διαπιστώσεις: από 4.300 ασθενείς, 3 από αυτά (πόνο και την ψυχική ασθένεια) αυτοκτόνησε και προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, 9 (το οποίο δίνει μια αναλογία 0, 7 ανά χίλιους ασθενείς). 2,3 τοις χιλίοις των ασθενών υπέστη ατύχημα. Νικόλαος Malleson καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η θεραπεία LSD προκαλεί οξείες παρενέργειες, αλλά αν υπάρχει επαρκής εποπτεία και ψυχιατρικές συνθήκες είναι κατάλληλες για τη διοίκηση, η συχνότητα εμφάνισης αυτών των αντιδράσεων δεν είναι μεγάλο». [24]

Όπως αναφέρεται από τον John Cashman, «υπάρχουν και άλλες αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών, προσωρινά ψύχωση, διάσπαση και μετά το LSD αντιδράσεις που απαιτούν νοσηλεία. Αλλά όλα ήταν ιστορικό ψυχικών διαταραχών. "[25

Το βιβλίο

Επανεξέταση

Μετά τη συνταξιοδότησή του από τη δουλειά του ως διευθυντής έρευνας στο Sandoz εργαστήρια, Βασιλεία, Albert Hofmann αποφάσισε να γράψει κάτω τα γεγονότα που περιέβαλλαν την ανακάλυψη του LSD-25, ένα ψυχεδελικό ένωση να φέρει επανάσταση στην δυτική κοινωνία και το υλιστικό όραμα ότι αυτός ήταν ο κόσμος.

Το αποτέλεσμα αυτής της ιστορικής λογαριασμού είναι ένα βιβλίο που λαμπιρίζει με απλότητα και σαφήνεια, προσφέροντας παράλληλα ένα σημαντικό ποσό από ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Η ιστορία του LSD ανοίγει με τη μνήμη ενός έμπειρου Χόφμαν εμπειρίες οραμάτων κατά την παιδική ηλικία του, που εμφανίζονται στις βόλτες μέσα από τα δάση της Ελβετίας μητρική του. Αυτές οι «αποκαλύψεις», σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον προδιάθεση για άμεση επαγγελματική σταδιοδρομία του (η κατανόηση της φυσικής δομής του φυσικού κόσμου), καθώς επίσης και του επέτρεψαν, μετά την ανακάλυψη των ψυχικές συνέπειες του LSD, να κατανοήσουν την αξία που αυτό το νέο ουσία θα μπορούσε να προσφέρει στον κόσμο της ψυχής και ιδίως δυτική κοινωνία «εν γένει».

Μετά την αφήγηση της εργαστηριακής έρευνας που οδήγησε σε αυτή τη σημαντική ανακάλυψη, Hofmann, περιγράφει τις πρώτες έρευνες που διεξάγονται με το LSD, ιδίως στον τομέα της ψυχιατρικής, η δυνατότητα αυτής της ουσίας για να αποκαλύψει την κρυφή υπάρχει στο ανθρώπινο μυαλό (το ασυνείδητο). Μετά την προειδοποίηση για τους κινδύνους της ανεξέλεγκτης χρήσης της ουσίας αυτής της διάσημης Hofmann, σχεδόν χωρίς διακοπή, θα αφηγηθεί τη συνάντησή του με εξέχουσες προσωπικότητες από τον κόσμο της ψυχεδελικής κατά τη διάρκεια της 50 και 60, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται Junger, Huxley και Tim Leary. Κατά κάποιο τρόπο αυτές οι τρεις χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν τις τρεις θέσεις που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια αυτών των πρώτων χρόνων της ψευδαίσθησης και της σύγχυσης μετά την εκ νέου ανακάλυψη της ενθεογενών στον δυτικό κόσμο. Jünger ήταν πάντα η άποψη ότι η χρήση αυτών των φαρμάκων θα πρέπει να διατηρούνται σε μια περιορισμένη περιοχή των ποιητών διανοουμένων και φιλοσόφων, ενώ Huxley ήταν πάντα στην προσδοκία ότι η ευρύτερη χρήση των εργαλείων αυτών θα μπορούσε να δώσει την ευκαιρία για το «φωτισμό «μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, και, τέλος, Λίρι επέλεξε την απεριόριστη εκλαΐκευση αυτών των ουσιών, τη διάθεσή τους στην βάση του τι σήμαινε να είναι μια πολιτιστική επανάσταση, με κεφαλαία γράμματα, στις δυτικές κοινωνίες.

Και σίγουρα η συζήτηση δεν ήταν χωρίς λόγο. Δύση, η οποία κατά τον εικοστό αιώνα, είχε ήδη αποκλειστεί οποιαδήποτε επαφή με υπερβατικότητα, βρέθηκε αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας της σχέσης αυτής και, πάνω απ 'όλα, με μια ουσία που θα μπορούσε να παραχθεί σε μεγάλες ποσότητες, καθιστώντας τη δυνατότητα επαφής εκ νέου με το υπερφυσικών σε μια επανάσταση στην κουλτούρα της μάζας. Ήταν αυτό το δυναμικό που οδήγησαν στην LSD για να γίνει μια πολλά υποσχόμενη παιδί-θαύμα σε ένα πλάσμα που, σύμφωνα με τα λόγια του δημιουργού του, θα ήταν ο γιος των προσπαθειών του, ένα τρομερό παιδί.

Παρακολουθώντας ενδιαφέρουσες εμπειρίες οραματιστής, είπε από ανθρώπους κοντά στον συγγραφέα, το βιβλίο ερευνά σε φιλοσοφικά ζητήματα σχετικά με τις πολιτιστικές αλλαγές που αφορούσε την εκ νέου ανακάλυψη της ουσίας αυτής, ένας από τους βασικούς παίκτες του εικοστού αιώνα. Και ενώ το LSD μπορεί να θεωρηθεί ως ο κύριος πρωταγωνιστής αυτής της αφήγησης, είναι, επίσης, μελέτες που αφορούν οδήγησε στην ανακάλυψη και σύνθεση των δραστικών συστατικών του στα ιερά μανιτάρια, λυσεργικού οξέος αμίδια του Μεξικού ορειβάτες, και οι αρχικές μελέτες μια ενδιαφέρουσα εγκατάσταση: Salvia divinorum.

Εν ολίγοις, αυτό το δοκίμιο με το LSD, γραμμένο από τον ίδιο τον εξερευνητή σε ένα πρόσωπο το οποίο, παρά τις κεφαλαλγίες που έχει προκαλέσει προβλήματα πλάσμα τους, ποτέ δεν εγκατέλειψε, τα στοιχήματα σε μια συνετή χρήση της ουσίας αυτής, βλέποντας ως μια πολύτιμη ευκαιρία για να ξαναβρεί τον υπερβατικό που είναι στην ανθρώπινη φύση και τη σχέση μας με όλη τη δημιουργία.